Rodzic niedoskonałyPrzykład

Charakter

Nasz charakter jest czymś więcej niż to, co widzą ludzie z zewnątrz. Tak właściwie, to jest nasze prawdziwe ja w szczególności, gdy nikogo nie ma w pobliżu. Każdy z nas ma jakiś charakter. Kwestią podstawową jest to, jaki charakter mamy my? Czy jesteśmy uczciwi i mili, czy też samolubni i gburowaci? Posiadanie charakteru, który pozwoli nam dobrze przeżyć nasze życie, będzie stale wymagało pracy z naszej strony. 

Ciekawe, że zazwyczaj widoczne jest to, czy ktoś ma dobry charakter, czy nie. Jako rodzice chcielibyśmy widzieć, jak charakter naszych dzieci buduje się z dnia na dzień, przejawiając takie cechy, jak „miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, powściągliwość”, które są owocem Ducha (List do Galacjan 5:22-23). Jak zatem budować właściwy charakter w naszych dzieciach? Przez przykład i rozmowę.

Przykład
Jeśli pragniemy widzieć silny i niewzruszony charakter w naszych dzieciach, to my musimy świecić przykładem. Jak mówi o tym jedno powiedzenie: „Lepszy przykład niż cały wykład”. Nasze dzieci obserwują nasz każdy krok, więc jeśli wydaje się nam, że możemy coś przed nimi ukryć, to jesteśmy w błędzie. Gdy chcielibyśmy, aby żyli uczciwie, albo okazywali wszystkim łagodność, to najpierw musimy sami zacząć żyć w ten sposób. Chcemy, aby nasze dzieci należały do tej grupy ludzi, która jest w stanie przeprosić za popełniony błąd? To najpierw my musimy stać się takimi ludźmi! Nawet jeśli oznacza to, że będziemy nasze dzieci przepraszać za popełnione błędy i prosić o wybaczenie, gdy ich zawodzimy. 

Rozmowa
Dodatkowo, chcąc pokazać naszym dzieciom, jak wygląda dobry charakter, powinniśmy z nimi o tym rozmawiać, uczyć co jest dobre, a co złe. Dano nam tylko chwilę, aby wyposażyć nasze dzieci w życiową wiedzę, zanim wyjdą w świat. Sprawmy zatem, aby każdy moment spędzony z nimi miał znaczenie. Nauczmy je jak dobrze pracować i walczyć o ważne rzeczy w życiu. Będą popełniali błędy i upadali, więc powiedzmy im, jak się podnieść i spróbować ponownie. A kiedy uda im się osiągnąć jakiś sukces, w dowolnej dziedzinie, to pokażmy im, że pięknym jest odbierać nagrody i pochwały w postawie wdzięczności, a nie pychy i arogancji. 

Otrzymaliśmy od Boga ogromną odpowiedzialność w postaci wychowania dzieci tu, na Ziemi. Istotną częścią tej odpowiedzialności jest to, kim nasze dzieci się staną. Patrząc z tej perspektywy, to my musimy zadecydować, czy ważne dla naszych dzieci jest wyłącznie odniesienie sukcesu w szkole, sporcie, stanie się popularnym, czy też istotniejszym jest zbudowanie w nich dobrego charakteru. Możemy zaufać słowom „przeciwności wyrabiają wytrwałość a wytrwałość siłę charakteru; siła charakteru nadzieję” (List do Rzymian 5:3-4). Chociaż nie jesteśmy w stanie uformować naszych dzieci w gotową osobę, to z pewnością możemy wypełnić nasze zobowiązanie wobec Boga, inwestując całych siebie w nie i w proces wychowawczy. A Duchowi Świętemu pozostawmy resztę.