Gdy Ezdrasz modlił się i wyznawał grzechy, płacząc i klęcząc przed domem Bożym, zebrało się przy nim bardzo wiele osób z Izraela. W zgromadzeniu byli mężczyźni, kobiety i dzieci. Lud zanosił się od płaczu.
Wtedy odezwał się Szechaniasz, syn Jechiela, jeden z synów Elama. Zwrócił się on do Ezdrasza: Sprzeniewierzyliśmy się naszemu Bogu. Sprowadziliśmy sobie kobiety z obcych plemion, należących do ludów tej ziemi, i zamieszkaliśmy z nimi. Ale mimo to jest nadzieja dla Izraela. Otóż zawrzyjmy wobec naszego Boga przymierze. Zobowiążmy się, że odprawimy wszystkie obcoplemienne kobiety oraz dzieci, które nam one urodziły. Postąpmy według rady mego pana oraz tych, którzy drżą wobec przykazań naszego Boga — niech się stanie zgodnie z Prawem. Wstań zatem, gdyż na tobie spoczywa odpowiedzialność za rozwiązanie tej sprawy. My natomiast będziemy cię wspierać. Nabierz więc sił — i do dzieła!
Wtedy Ezdrasz powstał i zaprzysiągł przywódców kapłańskich, Lewitów i całego Izraela, że postąpią zgodnie z tymi słowami. I oni złożyli taką przysięgę.
Po całym tym wydarzeniu Ezdrasz powstał, odszedł sprzed świątyni Bożej, udał się do komnaty Jehochanana, syna Eliasziba, i tam zatrzymał się na noc. Nie skosztował jednak ani chleba, ani nie napił się wody, bo był wciąż rozżalony wiarołomstwem tych, którzy powrócili z niewoli.
Następnie do wszystkich dawnych wygnańców zamieszkałych w Judei i w Jerozolimie skierowano ogłoszenie, że mają się zgromadzić w Jerozolimie. Zaznaczono przy tym, że ktokolwiek nie stawi się w ciągu trzech dni, zgodnie z zarządzeniem przywódców i starszych, zostanie pozbawiony całego swojego mienia, a ponadto wyłączony ze zgromadzenia wygnańców.
Po trzech dniach zatem zgromadzili się w Jerozolimie wszyscy mężczyźni z Judei i Beniamina. Miało to miejsce w dziewiątym miesiącu, w dwudziestym dniu tego miesiąca. Cały lud zebrał się na placu świątyni Bożej, drżąc z przejęcia całą sprawą — a także z powodu deszczów.
Wtedy powstał Ezdrasz, kapłan, i powiedział do nich: Sprzeniewierzyliście się i zamieszkaliście wspólnie z obcoplemiennymi kobietami. Pomnożyliście w ten sposób winę Izraela. Oddajcie teraz chwałę PANU, Bogu waszych ojców, i spełnijcie Jego wolę. Odłączcie się od ludów tej ziemi i od obcoplemiennych kobiet!
Całe zgromadzenie odpowiedziało donośnie: Dobrze! Postąpimy zgodnie z twoimi słowami. Ale dużo nas tutaj. Jest pora deszczowa. Nie jesteśmy w stanie stać tak na zewnątrz. Ponadto tej sprawy nie da się załatwić w jeden dzień albo dwa. Nasza nieprawość jest na to zbyt wielka. Niech w imieniu naszego zgromadzenia wystąpią nasi przywódcy. Niech każdy, kto do któregoś z naszych miast sprowadził sobie obcoplemienną kobietę, przyjdzie w oznaczonym czasie, a wraz z nim starsi i sędziowie tego miasta, i niech rozwiązują te sprawy po kolei, aż odwróci się od nas żar gniewu naszego Boga.
Tylko Jonatan, syn Asaela, i Jechzejasz, syn Tikwy, byli przeciwni takiemu rozwiązaniu. Poparli ich zaś Meszulam i Lewita Szabetaj.
Wygnańcy przyjęli zatem zaproponowany tok postępowania. Kapłan Ezdrasz zebrał imiennie naczelników rodów stosownie do ich przynależności i w pierwszym dniu dziesiątego miesiąca rozpoczęli sprawdzanie. Do pierwszego dnia pierwszego miesiąca sprawa wszystkich mężczyzn, którzy sprowadzili sobie kobiety obcoplemienne i zamieszkali z nimi, była już załatwiona.