႐ွင္မာကုခရစ္ဝင္ 1:14-39
႐ွင္မာကုခရစ္ဝင္ 1:14-39 MSBZ
ေယာဟန္အက်ဥ္းခ်ခံရၿပီးေနာက္ ေယရႈသည္ ဂါလိလဲနယ္သို႔ႂကြေတာ္မူ၍ ဘုရားသခင္၏ေကာင္းျမတ္ေသာသတင္းကို ေဟာေျပာလ်က္ “အခ်ိန္ျပည့္စုံၿပီ။ ဘုရားသခင္၏ႏိုင္ငံေတာ္လည္း ေပၚထြန္းလုနီးၿပီ။ ေနာင္တရ၍ ေကာင္းျမတ္ေသာသတင္းကို ယုံၾကည္ၾကေလာ့”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ ဂါလိလဲပင္လယ္ကမ္းနားတြင္ ႂကြေတာ္မူစဥ္ တံငါသည္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ရွိမုန္ႏွင့္သူ၏ညီအေျႏၵတို႔သည္ ပင္လယ္ထဲတြင္ ပိုက္ကြန္ခ်ေနၾကသည္ကို ျမင္ေတာ္မူ၏။ ေယရႈက“ငါ့ေနာက္သို႔လိုက္ၾကေလာ့။ သင္တို႔အား လူကိုဖမ္းေသာတံငါသည္ျဖစ္ေစမည္”ဟု သူတို႔အား မိန႔္ေတာ္မူလွ်င္ သူတို႔သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ပိုက္ကြန္မ်ားကိုထားခဲ့၍ ေနာက္ေတာ္သို႔လိုက္ၾက၏။ တစ္ဖန္ အနည္းငယ္ဆက္၍ႂကြေတာ္မူရာ ေဇေဗဒဲ၏သား ယာကုပ္ႏွင့္သူ၏ညီေယာဟန္တို႔ကို ျမင္ေတာ္မူ၏။ သူတို႔သည္ ေလွထဲ၌ ပိုက္ကြန္မ်ားကိုဖာေထးေနၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္ သူတို႔ကိုခ်က္ခ်င္းေခၚေတာ္မူလွ်င္ သူတို႔သည္ မိမိတို႔ဖခင္ေဇေဗဒဲကို လူငွားတို႔ႏွင့္အတူ ေလွထဲ၌ထားခဲ့၍ ေနာက္ေတာ္သို႔လိုက္ၾက၏။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔သည္ ကေပရေနာင္ၿမိဳ႕သို႔ဝင္ၾက၏။ ဥပုသ္ေန႔ေရာက္သည္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဝတ္ျပဳစည္းေဝးေက်ာင္းသို႔ဝင္၍ သြန္သင္ေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ လူတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္၏သြန္သင္ခ်က္ကို အံ့ၾသခ်ီးမြမ္းၾက၏။ အေၾကာင္းမူကား ကိုယ္ေတာ္သည္ က်မ္းျပဳဆရာမ်ားကဲ့သို႔မဟုတ္ဘဲ အခြင့္အာဏာရွိေသာသူကဲ့သို႔ သူတို႔ကိုသြန္သင္ေတာ္မူ၏။ ထိုအခ်ိန္၌ပင္ သူတို႔၏ဝတ္ျပဳစည္းေဝးေက်ာင္းတြင္ ညစ္ညဴးေသာနတ္ပူးေနသူတစ္ဦးရွိ၏။ ထိုသူက “နာဇရက္ၿမိဳ႕သားေယရႈ၊ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္အကြၽႏ္ုပ္တို႔ မည္သို႔ဆိုင္သနည္း။ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ကိုဖ်က္ဆီးရန္ ႂကြလာေတာ္မူသေလာ။ ကိုယ္ေတာ္မည္သူျဖစ္သည္ကို အကြၽႏ္ုပ္သိပါ၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဘုရားသခင္၏သန႔္ရွင္းသူျဖစ္ပါ၏”ဟု ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုေလ၏။ ေယရႈကလည္း ထိုနတ္ကိုဆုံးမလ်က္“တိတ္ဆိတ္၍ သူ႔အထဲမွထြက္သြားေလာ့”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ညစ္ညဴးေသာနတ္သည္ ထိုသူကိုတက္ေစၿပီးလွ်င္ က်ယ္ေလာင္ေသာအသံျဖင့္ေအာ္ဟစ္လ်က္ သူ႔အထဲမွထြက္သြားေလ၏။ လူအေပါင္းတို႔သည္ အံ့အားသင့္လ်က္ “ဤအရာကား မည္သို႔နည္း။ အခြင့္အာဏာပါသည့္ သြန္သင္ခ်က္အသစ္ပါတကား။ ညစ္ညဴးေသာနတ္မ်ားကိုပင္ အမိန႔္ေပးေလရာ ၎တို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုနာခံၾကပါသည္တကား”ဟု အခ်င္းခ်င္းေဆြးေႏြးေျပာဆိုၾက၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ကိုယ္ေတာ္၏သတင္းသည္ ဂါလိလဲနယ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံးသို႔ ခ်က္ခ်င္းပ်ံ႕ႏွံ႔သြားေလ၏။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔သည္ ဝတ္ျပဳစည္းေဝးေက်ာင္းမွထြက္ခြာ၍ ယာကုပ္၊ ေယာဟန္တို႔ႏွင့္အတူ ရွိမုန္ႏွင့္အေျႏၵတို႔အိမ္သို႔ ခ်က္ခ်င္းသြားၾက၏။ ရွိမုန္၏ေယာကၡမသည္ ဖ်ားနာလ်က္ လဲေလ်ာင္းေနသျဖင့္ လူတို႔သည္ သူ႔အေၾကာင္းကို ကိုယ္ေတာ္အား မဆိုင္းမတြေလွ်ာက္ထားၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္ခ်ဥ္းကပ္၍ ထိုအမ်ိဳးသမီး၏လက္ကိုကိုင္လ်က္ ထူမေတာ္မူရာ သူသည္အဖ်ားေပ်ာက္သျဖင့္ သူတို႔ကိုဧည့္ဝတ္ျပဳေလ၏။ ညေနခ်မ္းအခ်ိန္ေရာက္ၿပီး ေနဝင္ေသာအခါ လူတို႔သည္ နာမက်န္းျဖစ္သူမ်ားႏွင့္ နတ္ဆိုးပူးသူရွိသမွ်တို႔ကို အထံေတာ္သို႔ေခၚေဆာင္လာၾကရာ တစ္ၿမိဳ႕လုံးသည္ အိမ္တံခါးဝတြင္ စုေဝးလာၾက၏။ ထိုအခါ ေရာဂါအမ်ိဳးမ်ိဳးစြဲကပ္၍ နာမက်န္းျဖစ္သူမ်ားစြာတို႔ကို ကိုယ္ေတာ္သည္က်န္းမာေစေတာ္မူၿပီး နတ္ဆိုးမ်ားစြာတို႔ကို ႏွင္ထုတ္ေတာ္မူ၏။ နတ္ဆိုးတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုသိၾကေသာေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္သည္ သူတို႔အားစကားေျပာခြင့္ေပးေတာ္မမူ။ နံနက္ေစာေစာမိုးမလင္းမီ ကိုယ္ေတာ္သည္ထ၍ လူသူကင္းေဝးရာအရပ္သို႔ ထြက္ခြာသြားၿပီးလွ်င္ ထိုအရပ္၌ ဆုေတာင္းေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ရွိမုန္ႏွင့္သူ၏အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုလိုက္ရွာ၍ ကိုယ္ေတာ္ကိုေတြ႕လွ်င္ “လူအားလုံးသည္ ကိုယ္ေတာ္ကို လိုက္ရွာေနၾကပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္ၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္ကလည္း“အနီးအနားရွိ အျခားေသာၿမိဳ႕႐ြာမ်ားတြင္လည္း ငါေဟာေျပာႏိုင္ရန္ ထိုၿမိဳ႕႐ြာမ်ားသို႔ ငါတို႔သြားၾကစို႔။ အေၾကာင္းမူကား ငါသည္ ဤအတြက္လာ၏”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဂါလိလဲနယ္တစ္ဝန္းလုံးသို႔ႂကြေတာ္မူ၍ ဝတ္ျပဳစည္းေဝးေက်ာင္းမ်ား၌ ေဟာေျပာလ်က္ နတ္ဆိုးမ်ားကို ႏွင္ထုတ္ေတာ္မူ၏။