ДУУЛАЛ 22:1-19
ДУУЛАЛ 22:1-19 АБ2004
Бурхан минь, Бурхан минь, юунд Та намайг орхисон бэ? Миний ёолох дуу, миний авралаас Та юунд хол байна вэ? Бурхан минь ээ, би өдөр хашхирдаг боловч Та хариулдаггүй. Шөнө ч бас хашхирдаг боловч надад хариу үгүй. Гэвч Израилийн магтаал дунд сэнтийд залрагч аа, Та бол ариун юм. Бидний эцэг өвгөд Танд итгэсэн. Тэд итгэсэн бөгөөд Та тэднийг аварсан. Тэд Тан уруу хашхирч, аврагдаж байв. Тэд Танд итгэсэн бөгөөд ичгүүрт унасангүй. Харин би бол өт, хүн биш! Би бол хүмүүсийн буруутгал бөгөөд ард олонд жигшигдсэн юм. Намайг хардаг бүхэн намайг тохуурхан инээдэг. Тэд уруулаа нээж, толгой сэгсрэн “Тэр өөрийгөө ЭЗЭНд даатгасан. Тэр түүнийг авраг! Тэр түүнд баярладаг тул түүнийг авраг!” гэж байна. Гэсэн ч Та бол намайг эхийн хэвлийгээс гаргасан Тэр мөн. Эхийнхээ хөхөөр байх үед Та намайг итгүүлсэн. Би төрөхөөсөө Танд даатгагдсан. Эхийнхээ хэвлийд байх үеэс минь Та миний Бурхан байсан. Зовлон ойрхон байгаа учраас Надаас бүү холдооч. Учир нь туслах хүн нэг ч алга. Олон үхэр намайг хүрээлсэн. Башаны хүчтэнүүд намайг бүсэлсэн. Хуу татахаар архиран байгаа арслан шиг Тэд над уруу амаа том ангайлгадаг. Намайг ус шиг асгасан бөгөөд Миний бүх яс мултарсан. Миний зүрх лааны тос адил юм. Тэр нь миний дотор хайлсан. Миний хүч шаазангийн хэлтэрхий шиг хатаж, Миний хэл түүшиндээ наалдсан. Та намайг үхлийн шороонд тавьдаг. Учир нь намайг ноход хүрээлжээ. Бүлэг хорон санаатнууд намайг бүсэлжээ. Тэд миний гар, хөлийг нэвт хатгасан. Би бүх ясаа тоолж чадна. Тэд харж, над уруу гөлрөн ширтдэг. Тэд миний гадуур хувцсыг хоорондоо хувааж, Миний дотуур хувцасны төлөө шоддог. Харин, ЭЗЭН, Та бүү холдооч. Миний хүч чадал аа, надад туслахаар хурдлаач.