Y mae doethineb yn galw'n uchel yn y stryd,
yn codi ei llais yn y sgwâr,
yn gweiddi ar ben y muriau,
yn traethu ei geiriau ym mynedfa pyrth y ddinas.
Chwi'r rhai gwirion, pa hyd y bodlonwch ar fod yn wirion,
ac yr ymhyfryda'r gwatwarwyr mewn gwatwar,
ac y casâ ffyliaid wybodaeth?
Os newidiwch eich ffyrdd dan fy ngherydd,
tywalltaf fy ysbryd arnoch,
a gwneud i chwi ddeall fy ngeiriau.
Ond am i mi alw, a chwithau heb ymateb,
ac imi estyn fy llaw, heb neb yn gwrando;
am i chwi ddiystyru fy holl gyngor,
a gwrthod fy ngherydd—
am hynny, chwarddaf ar eich dinistr,
a gwawdio pan ddaw dychryn arnoch,
pan ddaw dychryn arnoch fel corwynt,
a dinistr yn taro fel storm,
pan ddaw adfyd a gwasgfa arnoch.
Yna galwant arnaf, ond nid atebaf;
fe'm ceisiant yn ddyfal, ond heb fy nghael.
Oherwydd iddynt gasáu gwybodaeth,
a throi oddi wrth ofn yr ARGLWYDD,
a gwrthod fy nghyngor,
ac anwybyddu fy holl gerydd,
cânt fwyta o ffrwyth eu ffyrdd,
a syrffedu ar eu cynlluniau.
Oherwydd bydd anufudd-dod y gwirion yn eu lladd,
a difrawder y ffyliaid yn eu difa.
Ond bydd yr un a wrendy arnaf yn byw'n ddiogel,
yn dawel heb ofni drwg.